در مسیر رشد عاطفی و هیجانی فرزندان، والدین نقش کلیدی و بیبدیلی ایفا میکنند. میتوان اصلی ترین وظیفه والدین را ایجاد فضایی امن پذیرا و قابل پیش بینی که در آن کودک بتواند احساسات نظرات و دیدگاههای خود را بدون ترس از قضاوت یا تنبیه بیان کند دانست.بیاد داشته باشیم که خود را در جایگاه عاقل تر با تجربه تر و صاحب قدرت دیدن بطور طبیعی دینامیک رابطه ما با فرزندمان را تحت تاثیر قرار خواهد داد. وقتی والدین با گوش دادن فعال و منطقی به کودکان نشان میدهند که قادر به درک احساسات و نقطه نظرات او هستند ، برای این احساسات و نقطه نظرها ارزش قایلند و اماده بحث تبادل نظر و حتی تغییر دیدگاههای خود هستند کودک یاد میگیرد احساسات و نقطه نظرات خود را شناسایی، مدیریت و با دیگران به اشتراک بگذارد. بازتاب دادن و نامگذاری احساسات (“میبینم از این موضوع ناراحتی”) به تثبیت زبان عاطفی در کودک کمک میکند و او را تشویق میکند که در موقعیتهای دشوار، به جای سرکوب یا انفجار هیجانی، راههای سالمتری برای ابراز احساساتش پیدا کند.
فرزند پروری را شغلی تمام وقت در نظر بگیرید که حتی بر خلاف بسیاری از مشاغل موجود تنها حضور فیزیکی شما داشتن یک مهارت خاص و یا انجام کاری به رسم عادت و تکرار برای انجام درست آن کفایت نمی کند. .