در مسیر رشد عاطفی و هیجانی فرزندان، والدین نقش کلیدی و بیبدیلی ایفا میکنند. میتوان اصلیترین وظیفه والدین را ایجاد فضایی امن، پذیرا و قابل پیشبینی دانست که در آن کودک بتواند احساسات، نظرات و دیدگاههای خود را بدون ترس از قضاوت یا تنبیه بیان کند.
این نقش شامل گوش دادن فعال، آگاهی از احساسات کودک، و تأیید بازتابی احساسات او میشود؛ یعنی به کودک نشان دهیم که احساسش دیده و درک شده است، حتی اگر با رفتار او موافق نباشیم.
فرزندپروری را شغلی تماموقت در نظر بگیرید. صرفاً انجام وظایف فرزندپروری از طریق تکرار روزمره کافی نیست؛ آگاهی، حضور و توجه مستمر است که تفاوت واقعی ایجاد میکند.